ای معلم گرانقدر و عزیز ؛ به یقین هیچ جامعه یی فراتر از اندیشه ی تو رشد نخواهد کرد ای که تو خود همه اندیشه یی ؛ آیاشنیده ای ؟ به یقین شنیده یی آنجا که امام عزیزمان آن سفر کرده ی بی همتا ؛آن معلم بزرگ ؛ او که هرگز بیهوده حرف نزد ؛ او که هرگز دروغ نگفت ؛ وهرگز برای هوای نفس حرف نزد ؛ براستی که او هرگز برای دلخوشی کسی حرف نزد   ؛   به یقین رسید و سپس فرمود : « معلمی شغل انبیاست»  روزت مبارک که اندیشیدن را به من آموختی ؛ هنرساختن به من آموختی ؛ و درست زندگی کردن را به من آموختی ؛  سالم باشی تاسلامتی هست؛همیشه زنده باشی تا زندگی هست . دوستت دارم به بزرگی عشق ای معلم عزیز ؛ تا هستم تا می فهمم .

درمقابل کنش دیگران ما می توانیم واکنش خود را تنظیم کنیم ورفتار متناسب ودرست در مقابل آنان را در پیش بگیریم اما رفتار دیگران را تازمانی که خودشان برای تغییر آن تصمیصی نگیرند نمی توانیم برنامه ی خاصی داشته باشیم زیرا برای تغییر یک رفتار شرط اول اینست که بپذیریم رفتار ما غلط است یک فرد دروغگو با توجه به منافع آنی که از دروغ خود بدست می آورد نمی تواند آن منافع را نادیده بگیرد ولی چنانچه عامل تقویت دروغگویی ما هستیم ودرمواقعی که تحمل شنیدن حرف راست را به هر دلیل نداریم وباعث می شویم که طرف مقابل ما به ما دروغ بگوید می توانیم با یک برنامه ریزی منظم دیگران را کنترل کنیم که برای شناسایی نقش خودمان در میزان دروغگویی دیگرا ن لازم است که به یک روانشناس مراجعه کنیم.

یک روانشناس معتقد است بیشتر بی خوابی‌های شبانه ناشی از مشکلات روحی روزمره افراد است.

دکتر جهانگیر کرمی در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، منطقه کرمانشاه با تاکید بر اینکه خواب برای سلامت فکر و جسم افراد ضروری است، گفت: هر فرد بنا بر سن و ویژگی‌های فیزیولوژی‌اش نیاز به چند ساعت خواب دارد که این میزان برای کودکان 16 ساعت، برای افراد با سن بالاتر 9 تا 10 ساعت و برای افراد بالغ هفت تا هشت ساعت در شبانه روز است.

وی اظهارداشت: برخی مواقع به دلیل مشکلات روحی، ناراحتی و هیجان، افراد دچار اختلال موقت خواب می‌شوند که بعد از چند روز به حالت عادی باز می گردد.

این روانشناس در خصوص بی خوابی‌های طولانی مدت یادآور شد: فردی که با اختلال مداوم خواب مواجه است دچار خستگی، عدم تمرکز، اختلال تصمیم گیری و حتی افسردگی خواهد شد و در تمام طول روز دچار مشکل است.

کرمی با اشاره به اینکه دلایل مختلفی برای بروز بی خوابی وجود دارد، خاطرنشان کرد: دمای نامناسب محیط خواب، نامناسب بودن رختخواب، آرام نبودن محیط خواب و الگوهای نامنظم خواب و بیداری از جمله مهمترین این عوامل است.

به گفته این روانشناس گرسنگی، پرخوری، مصرف مواد کافئین دار، اضطراب و افسردگی و فکر کردن مداوم به اتفاقات روزمره هم می توان باعث ایجاد بی خوابی شود. این روانشناس با اعلام اینکه قرص‌های خواب آور اثر کوتاه مدت دارند، افزود: مصرف طولانی مدت این داروها باعث خستگی، تحریک پذیری، وابستگی و عوارض جانبی دیگر می شود.

کرمی گفت: اگرچه برخی از موارد بی خوابی در اثر مشکلات جسمی رخ می دهد، اما در اکثر موارد اختلالات خواب ناشی از سبک نادرست زندگی است. وی خاطرنشان کرد: برای درمان بی خوابی باید ابتدا درمان رفتاری را برای افراد به کار برد تا از فکر و خیال بیهوده دور شوند و با آرامش بیشتر به رختخواب بروند.

به گفته این روانشناس ورزش در ساعات بعداز ظهر، خوابیدن در زمان مناسب، انجام تکنیک‌های رلکسیشن قبل از خواب، تغذیه مناسب و ... از جمله اقداماتی است که می‌تواند در کاهش بی خوابی موثر باشد.

گردآوری : تلکس فا / مرجع خبر : ایسنا

اختلال تبدیلی عبارتست از یک یا چند نشانه عصبی که با یک اختلال طبی یا عصبی شناخته شده قابل توجیه نیست. فلج، کوری و کری شایعترین نشانه های اختلال تبدیلی هستند. اختلال تبدیلی اغلب با اختلال شخصیت پرخاشگر _ انفعالی، وابسته، ضد اجتماعی و نمایشی ارتباط دارد. نشانه های اختلال افسردگی و اضطراب اغلب در این بیماران دیده می شود. این بیماران در معرض خطر خودکشی قرار دارند.

 در اختلال تبدیلی، بی حسی و پارستزی بخصوص در انتهای اندام ها شایع است. تمام وجوه حسی ممکن است درگیر شوند. پزشک ممکن است بی حسی مشخص دستکش و جوراب را در پاها و دست ها یا بی حسی نیمی از بدن را که دقیقاً در خط وسط بدن آغاز می شود را مشاهده کند. این علایم ممکن است یک طرفه یا دو طرفه باشند، ولی ارزیابی های عصبی سالم بودن راههای حسی را نشان می دهند. برای مثال در کوری تبدیلی، بیمار بدون برخورد با اشیاء و یا آسیب رساندن به خود راه می رود و مردمک هایش نسبت به نور واکنش نشان می دهند.

 نشانه های حرکتی اختلال تبدیلی نیز شامل حرکات غیر طبیعی، اختلال در راه رفتن، ضعف و فلج، لرزش های موزون آشکار، حرکات کره ای، تیک و حرکات پرتابی می باشد. کلاً هنگام توجه به این حرکات شدت آنها بیشتر می شود. در این بیماران هیچ نوع فاسیکولاسیون یا آتروفی عضلانی دیده نمی شود( بجز فلج های تبدیلی دراز مدت) و یافته های الکترومیوگرافی طبیعی هستند. تشنج های کاذب علامت دیگری در اختلال تبدیلی است.

تفکیک تشنج های واقعی از تشنج کاذب صرفاً بر اساس مشاهده بالینی ممکن است دشوار باشد. گاز گرفتن زبان، بی اختیاری ادرار و آسیب دیدن پس از سقوط ممکن است در تشنج کاذب نیز دیده شوند، هر چند که این موارد معمولاً مشاهده نمی شوند. پس از تشنج کاذب رفلکس گاگ و رفلکس مردمک باقی می مانند و غلظت پرولاکتین خون بالا نمی رود. همچنین قابل ذکر است که هیچ کدام از علایم مذکور عمداً ایجاد نمی شود و یا بیمار ادای آنها را در نمی آورد. نسبت زنان به مردان حداقل 2 به 1 است. در کودکان دخترها به نسبت بیشتری مبتلا می شوند.

 اختلال تبدیلی در هر زمانی از زندگی، از کودکی گرفته تا سنین پیری، ممکن است شروع شود، ولی در بین نوجوانان و بالغین جوان شایعتر است. داده های موجود حاکی از آن است که اختلال تبدیلی در بین جوامع روستایی، افراد کم سواد و کم هوش و گروه های اجتماعی – اقتصادی پایین و کارکنان نظامی که در موقعیتهای جنگی قرار داشته اند، شایعتر است. نشانه های اولیه اکثر بیماران مبتلا(100 تا 90 درصد) ظرف چند روز یا کمتر از یک ماه برطرف می شوند. حدود 75 درصد بیماران ممکن است دوره دیگری از بیماری را تجربه نکنند. عوامل مربوط به پیش آگهی خوب عبارتند از:شروع ناگهانی، عامل استرس زای مشخص، انطباق خوب پیش از بیماری، فقدان بیماری طبی یا روانی همراه. هر چند اختلال تبدیلی طول بکشد، پیش آگهی آن بدتر است.

درمان

اغلب علایم تبدیلی خود به خود یا به دنیال در مان های رفتاری، تلقین و ایجاد یک محیط حمایت کننده از بین می روند.

 الف) پس از انجام اعمالی که باعث تقویت رفتارهای بیمار گونه می شود(مانند بررسی های پاراکلینیکی و آزمایشگاهی، اعمال پیچیده تشخیصی و درمانی) خودداری شود.

 ب) حضور خانواده و اطرافیان و توجه آنها به بیمار علایم را تقویت و تشدید می کند. بنابراین در زمان معاینه بیمار از اطرافیان خواسته می شود که اتاق معاینه را ترک کنند.

ج) خانواده بیمار تفهیم شوند که توجه به بیمار، اظهار همدردی و دلسوزی، مراقبت بیش از حد یا نشان دادن اضطراب و نگرانی به بیمار، رفتار بیمارگونه او را تشدید می کند. و همچنین به اطرافیان توضیح داده شود که هرگونه بهبودی را ولو جزیی مورد تشویق قرار داده و از این مسأله رضایت و شادی خود را اظهار کنند.

 د) درمان علامت حاد عمدتاً از طریق تلقین به تنهایی یه توأم با روش های ذیل است:

1.تحریک فارادیک عضو مبتلا

2.هیپنوتیزم

3.دارو درمانی

 برای دارو درمانی باید به پزشک متخصص روانپزشك(اعصاب و روان) مراجعه نمود.

                                ( کپی ازسایت متعلق به کلینیک روانپزشکی پارسه  )

دربرخی از خانواده‏ها دروغگویی کودکان، برای پدر و مادران مشکلات فراوانی به وجود آورده است، در چنین خانواده‏هایی روح اعتماد و اطمینان از بین رفته به جای آن بدبینی و بدگمانی جایگزین شده است.

دروغگویی همانند بیماری‏های جسمی در آغاز از یک امر بسیار ساده و کوچک آغاز می‏شود و اگر در اولین مراحل پیدایش، معالجه نشود و در درمان آن سهل انگاری به عمل آید، آن بیماری کوچک به تدریج به مرض مهلک و خطرناکی تبدیل خواهد شد.

آیا دروغگویی فطری است؟

تحقیقات دانشمندان همه حاکی است که کودک هیچ گونه آشنایی با دروغ ندارد و این محیط خانواده و یا مدرسه و یا اجتماع است که این زشتی را به او می‏آموزد. در روایات اسلامی این چنین وارد شده که صفحه ضمیر کودک از هر پلیدی و آلودگی برکنار است و این محیط خارج است که بدی‏ها را به او می‏آموزد.

علل دروغگویی

در بیماری‏های جسمی پزشک می‎کوشد در درجه اول به عامل بیماری پی برده و پس از شناخت آن به درمان می‏پردازد . تربیت صحیح و اصولی نیز ایجاب می‏کند که در درجه اول به انگیزه دروغگویی پی برده پس از آن به درمان دروغگویی پرداخت.

الگوهای بد

علی(ع) درباره تلقین‏پذیری و آمادگی ذهنی و فکری کودک می‎فرماید: «قلب کودک همانند زمین بکر و آماده‏ای است که هرچه در آن کاشته شود بلافاصله پرورش می‏یابد». بنابراین اولین آموزگاران کودک پدران و مادران هستند و کودک همانند شاگردی که هرچه ببیند و یا بشنود بر اساس تلقین‏پذیری همه را به جان و دل می‎پذیرد و آنها را جزء وجود خود قرار می‎دهد بدون اینکه به زشتی و زیبایی آن وقوف داشته باشد و این پدران و مادران هستند که ناخودآگاه کودک را به دروغگویی می‎کشانند و این در مکالمات و مناقشات و یا رویدادها و قراردادهای قولی و گفتاری به وجود می‏آید و از همین رهگذر کودک با خلاف واقع‏گویی آشنا می‎گردد. در برخی از موارد هم خود پدران و مادران زمینه دروغگویی را به دست خود برای کودکان فراهم می‏سازند مثل اینکه دروغگویی را به آنان تلقین بنمایند.

ترس از مجازات

یکی دیگر از علل دروغگویی کودکان ترس از مجازات است اگر کودکان می‏دانستند که پس از اقرار اعتراف به گناه و خطای خود ازمجازات و توبیخ مصون خواهند ماند هرگز توسلی به دروغگویی نمی‏یافتند و در حقیقت توبیخ و تنبیه بزرگترها است که کودکان را به دروغگویی پناهندگی می‏دهد. بنابراین با کمال صداقت باید اعتراف کرد که در این مورد هم پدران و مادران بودند که کودکان را به دروغگویی واداشتند.

اگرپدران و معلمان در مواردی که کودکان عمل خلافی انجام ‏داده اند با گشاده رویی با آنان برخورد کرده بدون تنبیه و توبیخ زیان‏های عمل خلاف را برایشان بازگو می‏کردند به طور قطع بسیاری از کودکان نیازی به دروغگویی نمی‏یافتند.

احساس کمبودها

در مواردی هم برخی از کودکان از نظر موقعیت وضع خانوادگی و محل زیست نسبت به دیگران احساس کمبود می‏نمایند. برای جبران این کمبودها به دروغ متوسل می‏شوند. تعلیم و تربیت خوب و احترام به ارزش‎های واقعی و انسانی سبب می‎گردد که کودکان به بسیاری از امور ساده و پیش پا افتاده که فاقد ارزشمندی است بی توجه شده هرگز به خلاف‏گویی و دروغ متوسل نشوند.

بازسازی دروغگویی

دروغگویی دونوع، درمان پذیر است: یکی سطحی و دیگری واقعی. اما درمان سطحی آن است که مربی متوسل به توبیخ و تنبیه بدنی شده به این وسیله می‎کوشد با ایجاد رعب و سلطه‏جویی کودک را از دروغ گفتن بازدارد، بدیهی است که این روش درحد یک بازدارنده موقت ارزش دارد و هرگز نمی‏تواند یک عامل تربیتی به شمار آید.

ولی روش درمان واقعی آن است که مربی به جای تندی و خشونت تلاش کند انگیزه اساسی کودک را در دروغگویی پی برده آن را بر طرف سازد. بدیهی است با برطرف شدن نیاز کودک روحیه زشت دروغگویی نیز از او برکنار می‎شود.

ممکن است کودکی در شرایط خاصی به دروغگویی اعتیاد داشته باشد بدیهی است کودک چون هنوز روحیاتش فرم و شکل استواری نیافته می‎توان با مراقبت‏های پی‏گیر آن عادت زشت کودک را به عادت نیکوی نوینی تغییر داده بازسازی به عمل آورد.

در خاتمه باید به این واقعیت نیز توجه داشت که دروغگویی یک بیماری روحی خطرناکی است که اگر در اسرع وقت درمان نیابد در فرصت کوتاهی کودک دروغگو به سایر انحرافات اخلاقی نیز آلوده خواهد شد. امام حسن عسگری(ع) در این باره چنین فرموده است: اگرهمه بدیها و زشتی‏ها در خانه‏ای انباشته شده باشد، کلید آن خانه دروغ است.

                                کپی ازخبرگزاری مهر